Streng aan het Sterfbed..

Ondersteuning in de breedste zin

Ik kwam er al maanden. Elke week een dagdeel of meer.
Praten. Stilte. Regelen. Overzicht bieden. 

Wensen in kaart brengen. 
Gesprekken met haar dochters. 
Wel of niet hospice? 

En thuis zocht ik dingen uit voor haar. 
Regelde ik vervoer voor haar laatste vakantie. 
Probeerde ik dat Michelin ster restaurant tóch nog te strikken voor ze. 
Ook al zaten ze vol. Quality time memories bieden. Daar ging het om. 

Snel schakelen

Plots ging het veel sneller slechter. 
De geplande euthanasie duurde te lang. 
'Ja echt joh?' hoor ik je denken... 
Ja. De medicijnen hebben tijd nodig voor bestelling en levering. 

Opeens was de laatste dag er. 
Einde dag zou de arts komen voor palliatieve sedatie. 
Ik werd ’s ochtends gebeld tijdens het sporten. Kom NU. 

Om half 10 stond ik er. Een huis vol.
Ik kende bijna niemand.

Je plek als Levenseinde Doula binnen het gezin

Als Levenseinde Doula is het soms zoeken. 
Na intense tijden 1-op-1, naar onderdeel zijn van een groep in een vol huis. 

Wat was mijn plek? Wie ben ik hier?
Wie mag ik zijn? Wie wíl ik zijn? 
Ik besefte: ik ben een voorbijganger in iemands leven. 
In de rol van ondersteuner. In die rol was ik heel dichtbij haar. 

Ik zag de familie, de dierbaren om haar heen. In die rol voelde ik haar heel ver weg. 
Ik nam een kop thee. Aan het voeteneind.
Even afstemmen op de energie in de kamer vol mensen. 
Ik hoefde niets te zeggen. Een blik en een check was genoeg. 
Heb je iets nodig? Wil je wat zeggen?
Wat heb je van mij nodig? Ik ben er, whatever you need. 

Time flies when you're having fun

En de klok tikte door. De tijd vloog door de vingers. 
Ik besefte: om 17u staat de arts op de stoep voor de palliatieve sedatie.
Vanaf dat moment zou het voor haar heel belangrijk zijn dat alles afgerond is. 

Alles gezegd, gedaan, geregeld, haar wensen ingewilligd. 
Ik vroeg haar: wat wil je écht nog doen? 
Ze wilde afscheidsbrieven maken die ik moest versturen naar iedereen.
Ze wilde de laatste dingetjes regelen. 
Ze wilde haar liefsten allemaal nog even apart spreken. 
Ze wilde haar mooie jurk aan en gewassen worden. 

Ik keek naar de kamer vol kletsende en grappende mensen. 
Ik keek naar haar. Ze genoot. Ze kletste mee. 
Ach, ik voelde zo in mijn hart: dit gun ik haar nog weken. Nog jaren. 

Time management 'pur sang'

Ik wist niet of dat zou gaan lukken. Alles rondkrijgen.
Maar we konden het op zijn minst proberen..

Ik ging terugrekenen. Van het afscheidsmoment naar nu.  
Mijn projectmanagement skills komen goed van pas als Levenseinde Doula. :-) 

Ik vroeg haar: als je deze dingen wilt, dan ga ik nu iedereen weg sturen. 
Hoe vervelend ze het ook vinden. Ben je daar oké mee?

Dit is JOUW tijd. 
En uiteindelijk ook HUN tijd. 

Afronden en afvinken

We bleven samen over.
Ik voelde verlegenheid - dat ik zoveel van haar laatste uren 'opsoepeerde'. En niet haar directe naasten.

Stap voor stap vinkten we haar wensen af, wat ze nog wilde zeggen en doen.
Ik hield scherp de klok in de gaten - met een hart boordevol liefde voor deze krachtige vrouw. 

Afscheidsbrieven en regeldingen hadden tijd nodig..
Wat zeg je, als de tijd dringt én je niet meer helder kan denken?
Ze kon met mijn suggesties voor onderwerpen mooie eigen zinnen formuleren. 
We namen al haar contacten door: wie kreeg welk bericht. 

Ze was opgelucht. Het was rond. 
Nu was er tijd voor quality time met ieder van haar liefsten. 
Op zijn minst ieder van hen een kwartiertje 1-op-1. Dat is gelukt. Alles is gezegd. 

Ik belde Buurtzorg - zij toverden haar in het laatste uur om naar een prinses met de mooiste jurk. 
Toen de huisarts voor de deur stond, was het rond. 

Voldaan

Er was rust. Vertrouwen. Acceptatie. 
En ja, er was óók een groot verlangen om de dood uit te stellen... 

Met elkaar waren we bij haar. In stilte - in zachtheid - in tranen. 
Haar vergezellend op haar laatste reis. 

Streng aan het sterfbed. Dat voelde ik. 
Ik wist, dit is nodig en dit is wat ze wil. 

Tegenstrijdigheden zijn vaak beide nodig

Het dilemma van een Levenseinde Doula:
Stevig & zacht tegelijk.
Met oog voor het geheel & met oog voor detail. 
De blik op de klok & in het hier en nu blijven. 

Eindelijk heb ik dit opgeschreven. 
Ik kan de tranen voelen die ik soms heb ingehouden. 
Het goed regelen en het contact met iedereen onderhouden is een groot goed. 
En soms is er ruimte nodig om mijn eigen verdriet erbij te voelen. 
Ik laat ze gaan, de tranen die nog in mijn hart leven voor deze mooie vrouw. 

Dankbaar dat ik zo dichtbij mocht komen.
En haar nog steeds zo dichtbij voel. 

In liefde.

Afgerond Afscheid.
Dit is met recht een voorrecht voor mij om anderen hierin te ondersteunen.
Als je gaat én als je blijft.